सांगा कसं जगायचं?

महिन्याच्या सुरुवतीला ‘सोमरविल’ ला जाऊन काही फर्निचरची ऑर्डर देऊन आलो. डिलीवरीला २ आठवडे लागतील असे दुकानदार म्हणाला. म्हणजे अंदाजे १८-१९ तारीख उजाडेल असा आम्ही अंदाज केला. हा-हा म्हणता २३ तारीख उलटून गेली आणि आम्ही वैतागलो. साधा एक फोन नाही त्या दुकानातून. शेवटी ‘अडला हरी….’ स्मरुन आम्हीच फोन करुन त्याला खडसावले की आम्ही ऑर्डर कॅन्सल करतोय. दुकानातला मेन माणूस जाग्यावर नव्हता, दुसरा एक जण होता तो म्हणाला “तुम्ही दुकानात येऊन काय ते बोला”. शनिवारी आम्ही सोमरविल ला निघालो. काहीशा रागानेच, त्या दुकान वाल्याला चांगलेच सूनवायचे हे ठरवून टाकले पण त्या बरोबरच आम्हाला तो सोफा  कॅन्सल ही करायचा नव्हता. म्हणून जरा ‘टॅक्टफूली’ हॅन्डल करावे लागणार होते. काही इलाजही नव्हता. फिर-फिर करुन, हवी तशी वस्तू शोधायची, पैसे द्यायचे आणि अडकून बसायचे. असे झाले होते. 

सोमरविल जसे जवळ आले तशी बरीच गर्दी दिसू लागली. रोड-साईड पार्किंग मिळेना. रस्त्या लगत वेगवेगळ्या Vintage Cars आणि Bikes दिसू लागल्या आणि लक्षात आले की इथे ‘Classic cars show’ सुरु आहे. इकडे असा शो असतो याची माझ्या नवर्‍याला कल्पना होती पण तो कधी असतो ते माहित नव्हते. तो नेमका त्याच दिवशी होता. लांब गाडी लावून आम्ही त्या गाड्या बघत-बघत दुकानात शिरलो. दुकानवाल्याला “ऑर्डर कॅन्सल कर” अशीच सुरुवात केली मग त्याने सॉरी म्हणून अनेक कारणे दिली. मंगळवारी नक्की डिलीवरी देतो याची हमी दिली. आमचा पण राग निवळला होता. आम्हाला पण ऑर्डर कॅन्सल करायची नव्हतीच

बाहेर आलो तर मस्त जुन्या गाड्याच-गाड्या लागल्या होत्या. लोक उत्साहाने त्यांची दखल घेत होते. तरुण मुलं त्यांच्या आजोबांच्या वेळाच्या गाड्यांवर बसून, त्या सुरु करुन बघत होते. कोणी त्यांचे बॉनेट उघडून गाडीचे इंजिन न्याहळत होते, तर कोणी जुन्या एखाद्या बाइक चे firing टेस्ट करत होते. प्रत्येक गाडीचा मालक आपली गाडी कशी चका-चक दिसतेय याची काळजी घेत होता. गर्वाने माहिती देत गाडी शेजारी उभा होता. असंख्य प्रकारच्या आणि असंख्य रंगांच्या गाड्यांचे जणू दालनच भरले होते. ‘जुनं ते सोनं’ म्हणतात ते उगीच नव्हे. असे सोने जपायची  आज गरज आहे.
 
नेमका माझ्याकडे कॅमेरा नव्हता कारण असे काही बघायला मिळेल हे ध्यानी-मनी नव्हतेच ना! मोबाईलच्या कॅमेरामध्ये एक फोटो काढला.
 

सोफ्याच्या निमित्ताने का होईना काहीतरी नविन बघितल्याचे समाधान पदरी पडले. मनात विचार आला आम्ही दुकानवाल्याशी हुज्जत घालायला येतो काय आणि त्याचे रुपांतर या सुखद आश्चर्यात होते काय? मनोमनं मी त्या दुकानदाराचे आभार मानले. प्रत्येक गोष्टीकडे बघण्याचा जो द्रुष्टिकोन असतो त्यावर सगळे मनाचे खेळ अवलंबून असतात. कशात सुख मनायचे आणि कशात दु:ख हे बर्‍याच वेळा समोरची परिस्थिती लक्षात घेऊन, आपणचं ठरवायचे असते. यावर मंगेश पाडगावकरांच्या ओळी आठवल्या -
 
“पेला अर्धा सरला आहे
असंसुद्धा म्हणता येतं;
पेला अर्धा भरला आहे
असंसुद्धा म्हणता येतं!
 
सरला आहे म्हणायचं
की भरला आहे म्हणायचं?
तुम्हीच ठरवा!
 
सांगा कसं जगायचं?
कण्हत कण्हत की गाणी म्हणत?
तुम्हीच ठरवा!“

 

Note: अधिक माहितीसाठी “classic car show somerville NJ” म्हणून Google करा.